ما را چه می‌شود؟

امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) :

ای مردم! ما در روزگاری ستم پیشه (روزگار پس از پیامبر) و زمانه‌ای پر از ناسپاسی و کفران به سر می‌بریم. نیکوکار را در آن زشت‌کردار می‌شمارند، و ستمگر در آن بر سرکشی و تجاوزش می‌افزاید. از آن‌چه می‌دانیم بهره‌ای نمی‌بریم، و از آن‌چه نمی‌دانیم پرسش نمی‌کنیم، و از خطرات نمی‌هراسیم تا آن‌که سرانجام بر سرمان فرود آید.

گزیده‌ای از خطبه‌ی ٣٢ نهج‌البلاغه

/ 1 نظر / 8 بازدید
محمدعلی صدری

سلام این خطبه خیلی تکان دهنده است و در ادامه حضرت فرموده اند: در این میان گروه اندکی باقی مانده اند که یاد قیامت چشم هایشان را بر همه چیز فرو بسته و ترس رستاخیز اشک هایشان را جاری ساخته است. برخی از آن ها از جامعه رانده شده و تنها زندگی می کنند و برخی دیگر ترسان و سرکوب شده یا لب فرو بسته و سکوت اختیار کرده اند. بعضی مخلصانه همچنان مردم را به سوی خدا دعوت می کنند و بعضی دیگر گریان و دردناکند که تقیه و خویشتن داری آنان را از چشم مردم انداخته و ناتوانی وجودشان را فرا گرفته است. گویا در دریای نمک فرورفته اند. دهان هایشان بسته و قلب هایشان مجروح است.