سلام علی آل یاسین...!(140)

سلام و رحمت و برکات خداوند بر شما باد.

با جمله «السلام علیکم» سلامت قلب و بی‌نقص و عیب بودن آن طلب می‏شود، لیکن سلامت و بی‌نقصی قلب، هدف نیست؛ زیرا اولاً، این قلب‏ها ظرف است و بهترین ظرف آن است که وسعت و ظرفیتش بیشتر باشد؛ «إنّ هذه القلوب أوعیة فخیْرها أوعْاها»[نهج البلاغه، حکمت 147].
ثانیاً، ارزش ظرف سالمِ خالیِ هر چند که از سلامت کامل برخوردار باشد و هیچ‏گونه شکستگی ظاهری و آلودگی نداشته باشد تنها در حدّ ظرف بودن و استعداد و قدرت نگه‏داری از مظروف و محتوای با ارزش داشتن، است، نه بیشتر از آن. بنابر این، تمام هنر قلب سالم این است که عیب ندارد و می‏تواند حاوی افاضات الهی باشد اما درجهت کمال‌جویی و ترقی‌طلبی گامی برنداشته است؛ چون کمال و تعالی قلب به این است که افزون بر سلامت، مظروف با ارزشی هم در آن وجود داشته باشد و هر چه که آن مظروف، با ارزش‌تر و زیباتر باشد قلب را با ارزش‌تر و زیباتر می‏کند.
این‏که بعد از «السلام علیکم» جمله «ورحمة الله وبرکاته» را اضافه می‏کنیم برای آن است که می‏خواهیم بعد از طلب سلامتی برای قلب، مظروف با ارزشی نیز برای آن طلب کنیم؛ تا هم ظرف، ظرفِ خوبی باشد و هم مظروف، مظروفِ با ارزشی. این مظروف، همان رحمت ویژه و برکات خاصه الهی است. از این رو در این زیارت بعد از هر پنج مرتبه سلام، که در هر مرتبه به یک سلسله از صفات و کمالات ائمه (علیهم‏السلام) اشاره می‏کنیم، جمله «ورحمة الله وبرکاته» را نیز اضافه می‏کنیم.
تذکر همان گونه که اشاره شد، رحمت مطلوب در اینجا، رحمت خاصه است؛ زیرا رحمت عامه الهی شامل همه موجودات می‏شود: (رحمتی وسعت کل شی‏ء)[سوره اعراف، آیه 156] و نیازی به طلب این قسم از رحمت نیست.
تذکر از بحث لغوی استفاده می‏شود که در طلب برکاتْ نه تنها افزایش و زیادی نعمت، مطلوب است بلکه دوام و بقای آن نیز طلب می‏شود.

/ 0 نظر / 9 بازدید