سلام علی آل یاسین...! (6)

آیا هیچ نگران هستیم؟! اینجور متدیّن هستیم؟!

اگر به راستى شیعیان کسانى هستند که:«یَفْرَحُونَ لِفَرَحِنا وَ یَحْزَنُونَ لِحُزْنِنا.» براى شادى ما شاد، و براى ناراحتى ما محزون مى شوند.(1)
آیا ما این طور هستیم، آیا در شادى و غم با ائمه ـ علیهم السّلام ـ شریکیم؟!

آیا مى شود شیعه باشیم و یک شب بگذرد و براى نابودى دشمنان اسلام و اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ دعا نکنیم؟! و یا دعاى ما صمیمى نباشد؟!

اگر دعاهاى مقرون به اشک داشتیم،


پیش مى بردیم، و اگر مى مردیم و شهید مى شدیم، مقصود حاصل مى شد.

الآن برادران و خواهران مذهبى و دینى ما در فشار و ناراحتى به سر مى برند، و ما اینگونه راحت و بى تفاوت نشسته ایم؛ پس اگر روزى ما در فشار و ناراحتى به سر بریم و آنها راحت باشند عیبى ندارد! در حالى که جامعه ى توحیدى باید طورى باشد که اگر جایى از آن آسیب دید، جاهاى دیگر بى تفاوت نباشند.

قطعا آنان که در دعا راستگو، و مهموم به همّ اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ و مستبشر به سرور آنان هستند، مُبْصَرات و مشاهداتى دارند، و قطعا مثل ما چشم بسته و نابینا نیستند.

خدا نکند که براى تعجیل فرج امام زمان ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّریف ـ دعا کنیم ولى کارهایمان براى تبعید فرج آن حضرت باشد!

 

1.  بحارالانوار، ج 10، ص 114؛ ج 44، ص 287؛ جامع الاخبار، ص 179؛ خصال، ج 2، ص 463؛ غرر الحکم، ص 117.  (منبع: پایگاه اطلاع رسانی آیت الله العظمی محمد تقی بهجت قدس سرّه الشریف

  
نویسنده : محمدعلی صدری ; ساعت ۱:۳٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/۱۱/٢۳